Od Kaluzy-Kleina do M-teorii
Pierwszą znaną teorią fizyczną wykorzystującą powierzchnia o liczbie wymiarów większej od momentu 4 była założenie Kaluzy-Kleina, która przy użyciu postulatu istnienia czterech wymiarów przestrzeni i jednego wymiaru czasowego łączyła ogólną teorię względności i elektromagnetyzm. Była jej podmiot jakkolwiek niekompletna. Po pierwsze, nie obejmowała wszystkich oddziaływań, i po drugie była niesprawdzalna. Tłumaczyła, że czwartego wymiaru przestrzeni nie widać, bowiem jest ciasno zwinięty do rozmiarów bliskich długości Plancka (10-33 m), i jego eksperymentalne kwerenda wymagałoby użycia astronomicznych energii około 1019 miliardów elektronowoltów. z przyczyny tych niedostatków została na ostatek zarzucona w latach 30.
W tym czasie rozwinął się odmienny ważki sekcja fizyki, mechanika kwantowa, która doprowadziła do narodzin tzw. Modelu Standardowego. Korzysta płeć brzydka z pola Yanga-Millsa, które co prawda wywodzi się z teorii Kaluzy-Kleina, atoli pomija życie dodatkowych wymiarów przestrzennych. nie zważając na sukcesów doświadczalnych Modelu Standardowego w skali mikroświata nie udawało się umotywować wielkiej ilości zaobserwowanych cząstek elementarnych, ani wkomponować go w spójną wszystko z obowiązującą w skali makro teorią grawitacji. z przyczyny porażki teorii wielkiej unifikacji (GUT), zagadnienie symetrii w wyższych wymiarach została znów podjęta. Stało się jakkolwiek jasne, że w tym celu trzeba poużywać sobie większej ilości wymiarów niż w pierwotnej teorii Kaluzy-Kleina.
Postulowana równy wymiarów jest różna w zestawieniu z teorii. W latach 70. założenie supergrawitacji zakładała, że czasoprzestrzeń ma 11 wymiarów, i tzw. założenie strun bozonowych mówiła o 26 (3x8+2) wymiarach. Jej nowsza mutacja z lat 80., czyli założenie superstrun, mówi, że wymiarów tych jest 10 (8+2). Założenia obu teorii strun wynikają z właściwości matematycznych funkcji modularnych, i ściślej funkcji Ramanujana (dodatkowe dwa odsetek wiążą się z teorią względności). W M-teorii z lat 90., która unifikuje wszystkie piątka odmian teorii superstrun, czasoprzestrzeń ma 11 wymiarów.